Düşünsene ;

Sen yoktun buralarda..
Ciğerlerine çektiğin o kekik kokulu ovalar,
Geçit vermeyen dağlar ve yollar yoktu.
Hani önünden ırmak akan,
Mini mini kuzuların etrafında gezindiği,
Papatyaların süslediği,
O güzelim yaylanın en güzel yerindeki
O ıssız, o sade ,o güzelim eviniz de yoktu..


Her gün, ama her gün bıkmadan,
Seni görürüm diye, günde üç defa,
Kapınızın önünden, umutla geçen..
O loş ve küçük ırmakta,
Hayallerini yıkayan, ağlayan,
Ben de yoktum..


Sonra sevdiklerin yoktu..
Sabahları ılık nefesiyle seni uyandıran,
Her istediğinde seni koynunda barındıran,
Annen, o şevkatli annen de yoktu..


Ve evren yoktu, yıldızlar ve dünya..
Sevgimiz de yoktu güvercin güzelliğinde,
Durulanmamıştı, özlem yüreğimizde.
Sonsuzluğa ulaşmamıştı hicranımız,
Ve umut, mahzun kalmamıştı ellerimizde,
Ve ayrılık , siyah bir leke olmamıştı gözlerimizde ..


Düşünsene;

Sen yoktun buralarda,
Ben de yoktum..
Olmasaydık eğer,
Yaşanmayacaktı sevdamız…




........…………………. mürsel emre doğan ... 02.06.2000,İstanbul…