Yeşildir dağların, soğuktur suların,
Yamaçlarından hafifçe eser rüzgârın,
Geç vakitlerde kalkar kürtüklü karın,
Dünyaya yayılır, kardeşlik duyguların…

Sırdaş olmuş selvi boylu çamların,
Kalpleri özüyle dolmuş ağaçların,
Öz, sessizce ötelerin ötesine gider,
Yüce yaratana kulluğunu ilan eder…

Rüzgârla gürleyen yaprakların,
Oksijen depolamış damarların,
Bağrında barındırdığın canlıların,
Dağda çobanı olmuş ormanların.

Mantarın çıkar, rengârenk her yerde,
İlaç olursun, hayat olursun her derde,
Derdini anlayıp da seni içten sevene,
Rehber, sırdaş olursun sana güvenene.

Çileli yollar geçer sırtından enginlere,
Yol hak yoludur, anlayıp da gidenlere,
Akdağlarım sen üzülme çetindir yolun,
Garibanları sarar merhamet yüklü kolun.

Yüksek tepelerin selamlaşır geceleri,
Kin, nefret duymaz şiirleri, heceleri,
Sevene zirvenin temiz havasını yollar,
Kendinden aşağıda olanı daima kollar.

Yıldız, Ay, Güneş daha yakındır sana,
Senin sevgi dolu nefesin tütser bana,
Ben ise seninle yoldaş, sırdaş olunca,
Akdağlarımın güzelliği akar ruhuma…

Ay, nurunu herkese verir esirgemez,
Hiçbir canlıyı incitip asla küsmez,
Nurundan habersiz gafil insanlar ise
Hakkın ışığıyla aydınlanmak istemez…

Bize dağları bahşeden Rabbimizi anmalıyız,
Her zaman, Ona şükranlarımızı sunmalıyız,
Dağların havasını, ruhumuzda perçinleyerek,
Sevgi yüklü bulutları insanlığa yollamalıyız…

11.07.2006
Akdağmadeni