Ak deniz sahiliydi doğduğu memleketi
Yedi kardeş içinde en küçüğüydü hem de
Ömründe ilk evlilik olmuştu felaketi
Düzenin harcadığı ilk değildi o dem de

Verdiği mücadele hep var olmak içindi
Yine en büyük acı o zamanlar açındı
Düzenin kontrolü suçlunundu suçundu
Zaten gözü de yoktu dizgin eğer ve gem de

Yıllarını verdiği Mersinden de kopmuştu
Belki de hayatında tek doğruyu yapmıştı
Ele geçen fırsatı dürüstlükten tepmişti
Ne tuzaklara düştü aklı kalmadan yem de

Zaman yaşamak için bırakmasa da moral
Bu çarpık adaletin buydu koyduğu kural
Yılları iç savaşla süren Mersinli Vural
Çektiği aşikârdı gözlerinde ki nem de

Ve ikinci bahara yeniden kanat çırptı
Bir şans daha diyerek son umuda göz kırptı
Bu yaşanan geçmişten daha da ağır darptı
Kötülük beslemezken kendi kalmıştı kem de

Beklentileri vardı onunda herkes gibi
Bitmedi mutluluğu yaşadıkça takibi
Yaşam pişirdi ama yanıp tutunca dibi
Olan ve ölen için çarede yoktu em de

Nihayet yıkıldıkça tek başına doğruldu
Emekle dürüstlüğün hamurunda yoğruldu
Bir pas gelince ceza sahasına çağrıldı
Faule maruz kaldı karar gerçek hakem de

turgay coşar