zaman dilsiz bir yarasadır
kanını emer tarihin

yokluğun kaçıncı baharı zafer kazandı
ruhlarımızda
yaratılışın yetim çocukları
ölüyor sokaklarda
geçimsiz kaldırımlarda simit satanlar
boyacı çocuklar
yokluğun nefesiyle büyüyor


evrenin kalbinde rastgelelik mi yatıyor
inançsız bir anglikan
yokluğun diyaletiğini çizerken sokakların diline
insan biçiminde insan antropomorfik hikaye
bizi bizle aldatıyor


"tanrı zar atmaz"
teistik söylem anlaşılmadı daha
yokluğun kalabalık özlemi
aynı zamanın nefesini solarken
matrak söylemlerin diktası
apolojist hilgatlar
eşitsizliğin günahını gizlediler yıllarca


zaman dilsiz bir yarasadır
altın tabaklar hikayesinde doğan
mormon dininde


panteistik çığırtkanlık yalnızlığıma giriyor
egosantirik hafiflikte
tüm çağların dili hiçlik...
nasıl uzanır çırılçıplak bir el
çocukluk yanlarımızı kesmeye
ağza alınmayacak kötülük ne ?
dinlere değil deist’ik çığlığa inanmak
...