bilinmezliklerin dünyasında geçirdiğim koca gün
nelerin sığdırılabildiği
kilometrelerin arşınlandığı
nelerin değişebildiği vakitlerin en güzeli gün
bakan gözlerde yakalamaya çalıştığım
aradığım yakınlık
her kelamda bulmaya çalıştığım
sevdiğim tanıdıklık
beklentilerim
ve bu beklentiler içine gizlenen kararsızlığım
bana nasıl da yaban nasıl da uzak
gücüm tükenmekte hissediyorum
aynaya bakan yüzümde cesaret arıyorum
her defasında
yitiklerime kaptırıp benliğimi
yollarımda eziyorum
amaçlarımı tüm ideallerimi
kendimi böyle tanımak istemedim hiç
böylesi uzaklaşmamıştım da zaten.
kafi geliyor dayanamıyorum
eğmediğim başım ağır geliyor
dik tutmaya çalışıyor yoruluyorum
benim dünyam
dıştan içe çepeçevre sarıyorsun bedenimi
hislerim pençesine takılmışken yüreğim
hırçın yokluklarla sarmalıyorsun
tüm olmazları sıralıyor yine kalemim
yine ben
ve yine ağırım
olacak olanları biçare de amade beklemekteyim....