seni terkedip gitmekte var bu şehirden,
ama hiç bir mesafe uzak değil sensizlikten,
çarelerim çaresiz birşey gelmiyor elimden,
yarınlarıma küstüm farkı olmayacak dünümden,
artık medet umuyorum erken gelecek ölümden.

her baktığım yolda terkedilişin ayak izleri var,
hangi yöne baksam kaçmak istesem dertlerimden,
karşıma çıktı hep en acı hatıralar,
ve
sensizliğin ördüğü o aşılmaz taş duvar.

bu gece yine ağlattım sensizliğe gözlerimi,
hasretine yazdım en dertli dizeleri,
sence bir çaremidir bunlar kimsesizliğime,
söyle sevgili,
yüzüm gülmeyecek mi,
uğramadan diyarıma ölüm meleği.

sorgulamam artık kendimi ben cevabımı alalı çok oldu,
her tukenişim sana başlayış,
her terkedişim kendimi sensizliğe giden yoldu,
sevdaya açtığım gözlerim sonunda hep yaşla doldu,
kanmam artık hiçbir umut sözüne sahiplenmem mutluluğu,
geleceği göremez deme hiçbir insanoğlu,
ben bu sabah gözlerimde gördüm o hazin sonumu.

unutulup giderim bende çok kalmam akıllarda,
hep satırlarda yaşadım aşkı tadamadım hayatım boyunca,
kim düşünürki batan güneşi sabaha yenisi doğar nasıl olsa,
gelen gideni aratsada alışılır bir zaman sonra,
sen düşünme beni bu benim kaderim yazılmış alnıma,
son kurşundur bu şiir bu savaşa,
ve sensizliğin sonuna konulmuş son nokta,
BEDEN BİR ÖLÜR SEVEN BİN KERE BUNU SAKIN UNUTMA.
(asi_geco)