Dinle dildar, nasılmış meğer
Aşk dediğin ermiş kalplerde.

İki civan ki cihana değer,
İlmim hurafe kaldı gerilerde.

Birinin Akil idi adı, cengâver
Nur idi sevdiği bahçelerde.

Akil tutulmuş idi sevda-yı Nur’a
Nur bir goncaydı ışıktan ellerde.

Akil bilemedi ancak sırr-ı aşkı
Cahile sordu, boğuldu bilmecelerde.

Cahilin cehl-i mik’adı boğdu Akil’i
Akil leyli dolştı gündüzlerde.

Nur’un gönlü ancak pek pak idi
Kini görmezdi çatallı hecelerde.

Nur Şems idi Akil’e artık
Şemsi olmak zordu gecelerde.

Nur gözlerine inince Akil’in
Şamdan dibinde Akil, körebelerde.

Sayfalar Akil’e seccade olurken
Izdırap gözyaşı idi secdelerde.

Lakin Nur’un büyümekteydi ışığı
Sarmaktaydı Akil’i ıssız çöllerde

“Akil-i divane” çağırı oldu âlem
“Akil-i mecnun” oldu efsanelerde

Eritti Akil’i aşk-ı Nur’un çilesi
Derman kalmamış idi hekimlerde.

Yeter idi ateş etrafında döndüğü
Sabır tükenir oldu pervanelerde.

Akil dinlemedi Cahilin kiyl-u kalini
Ümit ölümsüz idi hep sinelerde.

‘Dem bu demdir’ coşkusuyla Akil,
Nur’a yürüdü ılık meltemlerde.

Zamanıydı vuslatın yahut firakın
Ya ışık yazılı idi, yahut zindanlar kaderde.

NUR’un adıyla Nur’a açıldı Akil,
Nura gark olmak vardı hayallerde.

Âlem sustu, Akil söyledi sessizce.
Akil sustu, Nur gezindi gözlerde.

Akil teslim olmuşken netice cenginde,
Nur sardı gönlünü kadifelerde…

Nur sönmedi, nurefşan kaldı yine
Asla dolanmadı kibir denen yerde.

Akil takılmadı, akli kaldı yine
Mecnun olmadı dolgun ciltlerde.

Dinle dildar, nasılmış meğer
Aşk dediğin şanlı efsanelerde.

Anla dildar, boşunaymış meğer
Korkuların derin vesveselerde.

Görmedi cihan böyle iki civan
Ezberler bozuldu meclislerde.

Söyle dildar, dua düşer sana:
“Nur u Akil tükenmesin ebedlerde…”

Dildar
01.01.09