Parantez içinde,
Benim sevgim sığdıramıyor kendisini seni seviyorum cümlesinde
Nefes aldığım her alanda yaşamaya çalışıyor.
Doğanın içinde, yaşamın içinde, bütün köşelerde, benim içimde,
Gibilerle, yaşadığım bütün anılarımın içinde kendine bir yer bulmaya çalışıyor.

Şöyle ki:

Düştüğümde uzatılan el gibi,
Utandığımda annemin arkasına saklanmak gibi…
Cevaplarından korktuğum sorulardan kaçmak gibi,
Gecenin sonundaki gün doğumu…
Gibi.
Yeni hem hüzün hem mutluluk… gibi.

Yağmurdan sonraki gökkuşağı gibi,
Kara bulutlardan maviliği göremediğimde,
Etrafı saran kasvetten sonra,
Meydan okurcasına, bütün gücüyle,
Ben buradayım asma yüzünü, dercesine,
Kendini gösteren gökkuşağı…
Gibi.

Toprağın kokusunu içime çekip,
Yağmurda ıslandığımı hissedip,
Doğayı duyup,
Şükretmek gibi…

Bir rakamla büyük ikramiyeyi kaybetmek gibi,
Ya da radyo frekanslarını gezerken en sevdiğin şarkının sonuna yetişmek gibi..

Yani doğru zamanı bir türlü yakalayamamak.
Gibi.



Hatıralarımdan kopamamak gibi,
Yani bir çiçeği atmayıp kitabının arasına koymak gibi,
Onunla yaşadığınız iyi kötü bütün anıları beyninizde tutmak gibi.
Aşkınız kalbinize sığmadığı zaman,
Sayfalar dolusu şiir yazmak gibi.
Birlikte gittiğiniz sinemaya aldığınız biletleri hala saklamak gibi.
Onun en sevdiği çiçeği, en sevdiği rengi aklınıza kazımak gibi.
Onu ilk öptüğünüz yere gitmek gibi.
Elini tutmaya cesaret toplamaya çalıştığınız o güne gülmek gibi,
İlk kavgaları şimdi tebessümle hatırlamak gibi.
Yani…
Her şeyiyle seni hatırlamak, seni yaşamak sen olmasan da artık,
Çünkü ben hala nefes alıyorum ve hala kalbim atmaya devam ediyor