içime esen garip sesin uğultusu
bu gökgürültüsü...
beyin duvarlarımı çatlatan hayat boşluğu
avuçlarımda sıkışan kan ve topraktan
gözü yaşlı bir çoçuk doğdu
rüzgarın fısıldadıklarını süpüren durgunluk
hayatın bitiş çizgisinde bulmayı umduğum mutluluk
nedir beni bu saadet köprüsünde yarı yolda bırakan

elimden tutmaz mısın sen?
ölüm kaleminin siyahına bulanmış gölgelere bakmaz mısın?
odamın içine çekilen ruhuma yorganı örten el
her ağladığımda gözyaşlarıma uzanmaz mısın?

damarlarımda dolaşan soğukkanlılık,
delikanlılık sandığım
ilk duble kadehlerle merhabalaşmalar
gözyaşlarımda sakladığım gizli tebessümlerde ilk aşklar
duruldum
bugün yapmak istediğim her mutlu şeyden soğudum
derinlerinde hayat soludum
en dibinde ölüm buldum.
gözlerim yarı bulutlu
umutlarımın secerisi kabardı
deniz doğurdu göz pınarlarından boşalan okyanuslar.
yoldaşımdı
vakti geçmiş huzur saatlerinde tattığım acı satırlar.
kustum birer birer.

veresiye defterine karalanmış kelimeler gibiydi şiirlerim
koparttığın sayfalarda borcun biter

emre yılmaz