Sarardı dallar birer birer, toprak suya hasret,
Rüzgar kapıyı çalar, garip bir hüzün iner derinden.
Yazın o neşeli günleri gitti, başladı sanki gurbet,
Geldi yine sonbahar, vurur insanın en ince yerinden.

​Sokaklarda uçuşur kuru yapraklar rengarenk,
Göçmen kuşlar kanat çırpar, güneşe veda eder.
Hayat akıp giderken sanki her şey ona denk,
Zamanın o acımasız eli, ömrümüzden bir yaprak daha siler.

​Pencereler kapanır akşamüstü serinliğiyle hafiften,
Ocak başı sohbetleri düşer ya hani akla.
Bir fincan çay demlenir, dumanı tüter inceden,
Geçmişin hatıraları sarar insanı usulca, yavaşça.

​Ne çok şey sığar o sarı yaprakların dökülüşüne:
Gidenler, dönmeyenler, yarım kalan sevdalar...
İnsan bir an durup bakar ömrünün gidişine,
Tabiat hüzne bürünür, sessizliğe gömülür dağlar.

​Ey sonbahar! Sen gönlümün derviş mizaçlı mevsimisin,
Ne dökülen yaprağa üzülürüz, ne de esen yele.
Sen bize insanın içindeki o sessizliği hatırlatırsın,
Hoş geldin ömrümüze, başımızın üstünde yerin bil.

Recep Hayal
Hayaloğlu