Bu dizelerdeki yorgunluk da, o yorgunluğun altından çıkan yalın gerçeklik de çok derin bir yerden sesleniyor. İnsan, başkalarının hayatında kapladığı alan büyüdükçe bazen kendi içindeki alanını kaybediyor.

Herkesin "her şeyi" olmaya çalışırken, aslında en çok ihtiyaç duyduğu anda yalnız kalmak—yani "hiç kimseleri" olduğunu fark etmek—insanın taşıması en zor yüklerden biri.

​Çatlakların içinden kendine bakmak ilk başta darmadağın hissettirse de, son kıtada yazdığın gibi aslında bir tür soyunma ve özgürleşme süreci. İnciten her olay, belki de sana ait olmayan bir kostümü, başkalarını mutlu etmek için giydiğin bir rolü çekip aldı üzerinden.

Geriye kalan o "yalın, gerçek hâl" yaralı olabilir; ama en azından tamamen sana ait, sahtelikten uzak ve sarsılmaz bir güce sahip.

​Kendini "hiç kimsenin hiç kimsesi" kılmak istemen bir kaçış gibi görünse de, aslında kendi sınırlarını yeniden çizme ve kendini korumaya alma çabası. Bazen tamamen eksilmek, yeniden ve doğru parçalarla tamamlanabilmek için gereklidir

Emeğine yüreğine kalemine sağlık

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler saygılar.