“Gözyaşları bir anlam ifade etmeyecek
Pişmanlık dolu sözler kalmaya yetmeyecek.”

/…/…/

Ayrılığın başkenti istasyonlar oldu hep
Ya öfke ya ihanet ya da kavgaydı sebep.

Daha dün sarmaş dolaş olmuşken iki yürek
Ayrılıyor işte bak bahaneye ne gerek?

Tek kişilik bir bilet alınırken gişeden
Kalan şaşkın, gidende araz yok endişeden.

Ayrılığı getiren tren gelmeden daha
Üzüntüye bırakır makamını kahkaha.

Metin görünmek için çaba harcarken gözler
Kim söylerse söylesin hükümsüzdür tüm sözler

Anlamını yitirir parmaktaki pırlanta
Büyük aşkın mirası eldeki küçük çanta.

Sakinlik hüküm sürer tren gelene kadar
Geldiğinde karışır mihman ile mihmandar.

Ve aniden çalınca istasyon kampanası
Birdenbire boşalır tüm gözlerin vanası.

Son bir kez bile olsa sarılmak ister kalan
Gidense umursamaz ve sevda olur yalan.

Mustafa Erkenekli
27.04.2022 - Malatya