0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
20
Okunma
Sevgi ve saygıyls büyüyen bir kız çocuğunun ailesine olan özlemi...
Sultan
Bir saraya,
iki merhametli insana
misafir oldum.
Adımı sultan koydular
bu çatının altında.
Ne bir başka evde
böyle bir merhamet,
ne ömrümün bir anında
böylesi bir şefkat...
Yanıma bir kardeş verdiler.
Başta tökezledim.
Sonra, öğrendiğim o şefkati
uzattım ona.
Tutundum, tuttum elinden,
düştüğünde kaldırdım.
Belki de ilk kez
birine merhamet ederken
kendimi buldum.
Sarayın kıymetini
çıktığım gün değil,
cehenneme adım attığımda anladım.
Meğer bazı çocuklar
sarayda büyüdüğünü
çok sonra öğrenirmiş.
Ben de geç kaldım anlamaya...
Meğer bir çocuğun asıl mirası
altınlar değilmiş;
bir baş okşaması,
bir güven duygusu,
bir de “Sen yaparsın” diyen
bir çift gözmüş.
Şimdi geriye dönüp
o küçük kıza bakıyorum.
Sultanmış meğer...
Tahtını kaybetmemiş,
sadece sarayı geride kalmış.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
