KAPIYA YAKIN OTURAN KADIN

O kadının bir adı vardı:

Dersimlikiz.

Dersimlikiz, girdiği her yere yüreğiyle giren bir kadındı.
Sevdi mi yarım sevmez, değer verdi mi hesabını tutmazdı.

Ama bir gün, bulunduğu yerde istenilmediğini fark etti.

Kimse yüzüne açıkça
“Git” dememişti belki…

Ama bazı bakışlar “git” der.
Bazı sözler insanı kapıya yaklaştırır.
Bazı suskunluklar ise insanın eline kapının kolunu verir.

Dersimlikiz o günden sonra hep kapıya yakın oturdu.

Çünkü bir kere istenilmediğini hisseden insan, bir daha hiçbir yere eskisi kadar rahat yerleşemiyordu.

Yine de hemen gitmedi.

Bekledi.

Belki biri kırıldığını görür diye…
Belki sevdiği insan yanında durur diye…
Belki bir gün biri çıkıp,

“Yeter, bu kadını daha fazla incitmeyin,”

der diye…

Ama olmadı.

Her kırgınlık onu biraz daha kapıya yaklaştırdı.
Her suskunluk biraz daha itti.
Her yalnız bırakılışı, içeride kalmak için verdiği mücadeleden bir parça aldı.

Sonunda Dersimlikiz kapının önünde buldu kendini.

Arkasına baktı.

Onu oraya kadar getirenlere baktı.

Son bir kez bekledi.

Belki biri,
“Gitme…”
diyecekti.

Kimse demedi.

Dersimlikiz kapıyı açtı ve çıktı.

Sonra arkasından konuştular:

“Bizi terk etti.”

İşte o zaman Dersimlikiz acı acı gülümsedi.

Çünkü onu kapıya kadar itenler, o kapıdan neden çıktığını sorgulamıyordu.

Herkes gidişini konuşuyordu;
kimse onu gitmek zorunda bırakanları konuşmuyordu.

Dersimlikiz dönüp son kez o kapıya baktı ve içinden şöyle dedi:

“Beni kapıya kadar siz ittiniz.
Sonra o kapıdan çıktım diye beni suçladınız.

Ben sizi terk etmedim.
Ben yalnızca beni istemediğiniz yerde
kendimi daha fazla terk etmedim.”

Ve yürüdü.

Bu defa arkasına bakmadı.

Çünkü Dersimlikiz artık biliyordu:

Bazı kapılardan çıkmak bir son değildir.
İnsan bazen bir kapıyı kapatırken
aslında kendisine geri döner.

Dersimlikiz (Çiğdem Turan)
© 2026