1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
54
Okunma

O, bu hayatta hiçbir şeyi kolay kazanmamıştı. Ne zaman kalbinden bir dilek geçse, hayat karşısına yeni bir imtihan çıkarırdı. Mutluluğu uzaktan görür, tam dokunacakken ellerinin arasından kayıp gidişini izlerdi.
Bir zamanlar içinde rengârenk hayaller taşıyan bir kadın vardı. Küçük şeylerle mutlu olurdu; sevildiğini hissettiren bir söz, düşünülerek alınmış bir çiçek, omzuna bırakılan şefkatli bir el ona yeterdi. Çünkü istediği şeylerin değeri parayla değil, hatırlanmakla ölçülürdü.
Fakat neyi çok istediyse kursağında kaldı. Neyi incinmesin diye sakındıysa hayat onu tam oradan sınadı. Kime bütün kalbiyle güvendiyse en derin yarasını yine o açtı.
Yine de uzun süre sustu.
Kimse kırıldığını anlamasın diye gülümsedi. İçinde fırtınalar koparken herkese “İyiyim,” dedi. Oysa geceleri başını yastığa koyduğunda, gündüz sakladığı bütün acılar birer birer karşısına oturuyordu.
“Ben nerede yanlış yaptım?” diye soruyordu kendine.
Çok sevdiği için mi, çok güvendiği için mi, yoksa küçücük bir mutluluğu bile bütün kalbiyle beklediği için mi?
Cevabını bulamadı.
Bir akşam pencerenin önüne oturdu. Gökyüzü karanlıktı, rüzgâr dalları savuruyordu. Bir zamanlar varlığına inandığı her şeyin içinde sessizce küle dönüştüğünü hissetti. Hayalleri, hevesleri ve kalbinin en güzel köşesinde sakladığı umutları… Hepsi rüzgâra karışıp gidiyordu.
İçinde kocaman bir boşluk, göğsünde hiç hafiflemeyen bir ağırlık vardı. Yeni bir umuda tutunacak inancı, başka bir hayali omuzlayacak dermanı kalmamıştı.
Fakat kimsenin bilmediği bir şey vardı:
Kül olup savrulan, onun kendisi değildi; yalnızca gerçekleşmeyen hayalleriydi.
O hâlâ oradaydı.
Yorgundu, kırgındı, belki eskisi kadar umutlu değildi… Ama yaşıyordu. Kalbi bütün yaralarına rağmen atmaya devam ediyordu. Bir gün yeniden ayağa kalkıp kalkamayacağını bilmiyordu. Bildiği tek şey, artık kalbini herkesten önce kendisinin koruması gerektiğiydi.
Çünkü insan bazen hayallerini kaybeder;
ama kendini kaybetmediği sürece
hikâyesi henüz bitmemiştir.
Dersimlikiz Kaleminden
Çiğdem Turan
© 2026 Dersimlikiz
Bu hayatta neyi çok istediysem imtihanım oldu;
neyin hayalini kurduysam kursağımda kaldı.
Neyi sakındıysam onunla sınandım,
neye sımsıkı sarıldıysam
avuçlarımın arasından kayıp gitti.
İnsan en çok kalbini koyduğu yerden kırılıyormuş,
en çok güvendiği yerde yoruluyormuş.
Artık ne yeni bir umuda tutunacak inancım kaldı
ne de başka bir hayali omuzlayacak dermanım…
İçimde kocaman bir boşluk,
göğsümde hiç hafiflemeyen ağır bir sızıyla;
bir zamanlar varlığına bütün kalbimle inandığım
her şeyin sessizce küle dönüşüp
rüzgâra karışmasını izliyorum.
Ben hâlâ buradayım…
Ama içimdeki o umutlu kadın,
çoktan yorulup sustu.
Dersimlikiz Kaleminden
Çiğdem Turan
© 2026 Dersimlikiz
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.