Zaman, insanın yalnızca geçmişten geleceğe yürüdüğü bir yol değil, kendi içinde değişip dönüştüğü sessiz bir yolculuk aslında…
Bazen yıllarca taşıdığımız bir hüznü tek bir anda bırakıyor, bazen de bir ömrün anlamını küçücük bir kavuşmada buluyoruz.
“Geçmişin yükünü bugün akladık” dizeniz, insanın geçmişi silmeden de onun ağırlığından kurtulabileceğini ne güzel anlatıyor.
Belki de zamanın en büyük mucizesi, dünün yaralarını bugünün sevgisiyle iyileştirebilmesidir.
“Eksilmem çoğalmam tamamım artık” sözünüzde ise insanın bir başkasında kaybolmadan, sevgiyle kendi bütünlüğüne kavuşmasını hissettim. Peki, insanı tamamlayan gerçekten sevdiğine kavuşmak mıdır, yoksa o kavuşmaya gelene kadar kendi içinde büyüttüğü sevgi mi? Zaman bazen bizi eksiltirken bazen de hiç ummadığımız bir anda yeniden kendimize kavuşturuyor.
Belki de asıl mesele, geçmişin gölgesinde kalmadan bugünün sunduğu güzellikleri görebilmek.
Çünkü insan, zamanı durduramasa da onun içinden geçerken kendi hayatına yeniden anlam verebilir.
Kaleminize, yüreğinize sağlık; sevdanızın baharı daim, gönlünüzün yolları hep aydınlık olsun…