Duygu yüklü çok güzel bir şiir okudum yüreğinize sağlık hocam
saygılarımla selamlıyorum.

Gidişin feryadını ya da sıradan bir sitemi değil; fırtına dindikten sonra başlayan o vakur, olgun ve derin içsel kabullenişi muazzam bir dille işlemişsiniz Üstadım. "Dert değildi gidişin / Dert benim, kendimi bundan sonra nereye koyuşum" mısralarındaki o büyük insani muhasebe, şiiri bir aşk acısının çok ötesine taşıyıp varoluşsal bir tefekküre dönüştürüyor.
Kendinizle dalga geçen o dervişane gülüşünüz, suya atılan taşlar ve "yüzü ay, gözü ceylan, yürüyüşü küheylan" diyerek sakince uğurladığınız sevdadan geriye kalan o bir türkü, bir ıslık ve eller cepte duruş... Her dize, abartıdan uzak, sarsıcı bir sadelikle yazılmış. Şiire hâkim olan bu gururlu duruş ve derin samimiyet okuyanın yüreğine ilmek ilmek işliyor. Yüreğinize, kaleminize sağlık Coşkûnî Üstadım; kelamınız ve sesiniz daim olsun.

Vedanın ve ayrılığın kaçınılmazlığını olgunlukla karşılayan, sitemden ziyade derin bir kabulleniş içeren son derece içten ve felsefi bir şiir. Ayrılığın kendisinden ziyade insanın kendi iç dünyasında bıraktığı boşluğu ve o büyük sevdadan geriye kalan tekil yalnızlığı hüzünlü ama dik bir duruşla gözler önüne seriyor.
Coşkûnî, "yüzü ay, gözü ceylan" bir sevdalıya yakılan ağıdı; küfür ya da isyanla değil, bir türkü, bir ıslık ve cebindeki elleriyle suskun bir şaire yakışır biçimde sonlandırıyor. Yaşanan güzelliklerin hatırasını korurken, kendini yeniden konumlandırma çabasındaki o insani sızıyı dürüstçe ve dize dize hissettirmeyi başarıyor.
Emeğine, yüreğine sağlık.

Dili sade ve konuşma diline yakın; buna rağmen ağır bir duygusal yükü slogan atmadan, abartıya kaçmadan taşıyor.

“Bilirdim” tekrarları sakin bir ezgi gibi duruyor: hem kabullenmeyi hem de gizlenen yarayı gösteriyor.

İmgeler kesin ve kısa: kızıl günbatımı, yarım ay, düşen yıldız, suya atılan taşlar. Bunlar kendilerini gösteren süslü metaforlara dönüşmüyor; birden geri gelen hatıralar gibi duruyor.

Asıl güç tam bu karşıtlıkta: her gelenin bir gidişi olduğunu biliyor, ama o sevda gittikten sonra kendini nereye koyacağını hâlâ bilemiyor. Bu dürüstlük şiiri sıradan bir “aşk acısı”nın üstüne çıkarıyor; kendini ve ayakta kalmayı düşünen bir tefekküre dönüştürüyor.

Kapanış da güzel: sevgiliyi birkaç klasik, kısa benzetmeyle geçiyor (“yüzü ay, gözü ceylan, yürüyüşü küheylan”); sevdadan kalanı ise bir türküye, bir ıslığa ve ceplerde duran ellere indirgiyor. Bu tablo hem alçakgönüllü, hem çok Türk, hem acı hem de vakur.

Güçlü kaleminiz daim olsun

Selam ve saygılarımla

En iyi bildiğim BİR ŞEY BİLMEDİĞİMDİR'' demişler . Bu öğrenme işlemi insanı gerçeğe taşıyan yegane güştür demek geldi içimden. Keyifle okudum

Merhaba değerli dost kalem
Her zaman olduğu gibi, eserin güzeldi
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıkla, sağlıcakla kalasın

Hüzünlü duygularla ve akıcı bir üslupla harika yazılmış yürek sesinizi gönülden kutluyorum tebrikler üstadım.
En kalbî selam, sevgi ve saygılarımla.

Yüreğinizden dökülen her bir dize doğrudan ruhuma dokundu. Gidenler bakmazmiş arkalarına öyle işte kaleminize yüreğinize sağlık