​Zamanın kalbi yoktur Vedat,
Bıçakla böler göğsünü orta yerinden
Sen sabah güneşinde ısınmak istersin
Bir bakmışsın, başının üstünde ebabiller...

​Kuşlar da vefasızdır Vedat,
Kanatları yalnız kendilerini taşımak içindir
Sen henüz dünün yasını tutarken,
Eksiliverir bir gökyüzü avuçlarında

​İnsan dediğin biraz yaradır zaten;
Kimse kimseyle kanatlanmıyor artık
Biraz sis, biraz unutulmuş bir dua...
Kapısını çaldım sanırsın dostluğun,
Hiçkimse beliriyor eşikte olanca boyuyla
Ve yalnızlık buyur ediyor içeri.

Anlarsın; bazı vedalar söylenmez Vedat,
Bir kapı sessizce kapanır,
Bir çay soğur masanın üzerinde,
Bir isim silinir dilinden
Sen dilsiz kalırsın

​Ve akşam olur Vedat,
Güneş, sanki hiç doğmamış gibi çekilir kabuğuna.
Bir taş koyarsın göğsünün üzerine;
Kimse bilmez, o taşın altına ne gömdüğünü.

​Zamanın kalbi yoktur Vedat,
Ne bıraktığı yara iyileşir,
Ne başından eksilir ebabiller.