Yapboz oynayan çocuk gibidir şairler
“Hayat” nereye gelir, “ecel” nereye konur
Kaç kez “gece” yazılır mısralara, kaç kez “karanlık”
Ya da kendisini var edene, ömrünce kaç kez secde edilir

Yapboz oynayan çocuk gibidir şairler
Kaç "anne" eklenmeli, kaç "ayrılık"
Bir parça "ölüm" kalmalı mı elde, ya da "ihanet"
Kaç renk yan yana gelmeli, mesela kaç yeşil
Kaç kırık boncuk kalır elde, çözüldüğünde tesbih
Parçalanan bir ömür kaç parçaya bölünür.

Yapboz oynayan çocuk gibidir şairler
Hangi "sözcük" gizlenir, kaç parça dört aranır
Bir harfin gölgesine kaç "ah" sığdırır insan
Nereden sonra nereye eklenmeli "elif" ve "mim"
Ayaklar altında ezilmiş mukaddes bir "resim"

Hangi "maske" tamamlar hayalde kalan yüzü
Hangi "şekil" nasıl bir şekille tekemmül olur
Hangi kırık parça bir bütünden silinir.
"Sus" denince yutar mı şair kendi sesini
Hangi bıçak keser kendi gölgesini

Nasıl bir "an" yeter bir ömrü anlatmaya
Kaç "suskunluk" sığar edilmemiş duaya
Kaç kez kırılır kalp aynı yerinden
Kaç kez yakılır bir şehir, harita üzerinden
Kaç "yol" çıkar önüne, kaçında kendine varır
Kaç yol kaybeder insanı kendi yolunda

Evet, yapboz oynayan çocuklar gibidir şairler
Son bir parçayı hep tutarlar ellerinde
Resim tamamlansa kıyamet kopacak sanırlar
Bu yüzden hep bir parça aranır şairler ellerinde