Aslında hiçbir şey göründüğü gibi değildi.
Ben anlatmak istemezdim;
Sadece ben bilsem, o anlasaydı yetiyordu bana.
Mahalleyle taşınalı üç gün oldu.
Herkes yabancı, sokaklar yabancı, ben yabancı…
Alışmak çok kolay değil zannediyordum ama
Koca bir kırk yıl geçti, dile kolay.
Babam ekmek almaya hep beni gönderirdi:
"Evin en küçüğü sensin, iki ekmek al da gel."
Öfleyip pöfleyerek giderdim. Her defasında şikâyet eder,
"Bir kere de abim gitsin!" derdim.
Babam güler geçerdi:
"Utanmıyor musun koskoca adamı göndermeye?"
Bunun bir milat olacağını zamanla anladım tabii.
Siyah beyaz televizyonlarda oynayan filmlere yetişmedi çocukluğum
Ama 90’lar çocuğuyum ben.
"En güzel zamanlardı" diye sığdırabileceğim yaşanmışlıklarla deli dolu dediklerinden
Mahalleye geldiğimde yaşım on dört falandi.
Günlerden bir gün yine babam seslendi:
"Ufaklık, hadi git yine iki ekmek al gel."
Büyüdüğümü görmüyor sanıyordum.
Yine "Mı baba?" demeyi özledim desem, şimdi oturur ağlarız…
Orayı hızlı geçelim.
"Oradan iki ekmek verir misin?" dedim.
"Geliyorum bir dakika!" diye bir ses…
İrkildim. Bu ses yabancı geldi.
Bizim bakkal el değiştirmiş, başkası var içeride.
"Geldim" diyen genç, alımlı, çok da güzel olmayan bir hanımefendi.
Burası bildiğiniz gibi işte, klasik…
İlk görüşte bir şey olmadı, merak etmeyiniz.
Benim "güzel değil" dediğime de inanmadınız zaten;
Ben uyku sersemiydim, algılayamadım.
Eskiden komşuluk ilişkileri çok önemliydi, yaşı büyük olanlar bilir.
Küçükler iyi dinlesin: "Ev alma, komşu al" atasözünü
Yeri gelince çok iyi kullanan bir milletiz.
Ben de o bakkaldan başka yerden ekmek almamaya başladım tabii.
Bir şey lazımsa ben giderim, "Anne bir şey lazım mı?" ben giderim…
Yada "Baba bir şey lazım mı?"ben giderim
Bu durum böyle dört beş ay sürdü.
Günaydınları, kolay gelsinleri, nasılsınları aşalı çok olmuştu.
Evin en küçüğü olma işi sadece ekmek almak değilmiş;
Arada çöp atması falan da cabası.
"Ne olur elime mi yapışır?" diye ihale hep bana kalırdı.
Ama ben ona da severek giderdim,
Çünkü bakkalın önünden geçerken görürdüm, iki laflardık öyle.
Zamanla bu ilişki başka bir boyut almaya,
Ateş bacayı sarmaya başlamıştı bende.
Bence tek problem: O üniversite okuyor, ben lise son…
Belki de en büyük sorun buydu.
Sayılarla, matematikle aram hiç olmadı benim.
İki bilinmeyenli denklemleri yapamam hâlâ.
X’i hiç aramadım zaten, bulamadım da.
Hadi onu geçtim, işin içine alfabeyi sığdırmaya çalıştılar hep.
Karıştı konu, bir türlü anlayamadım.
İntegraldi, türevdi derken
Karmaşık sayılarda kayboldu gençliğim…
Yine bir çöp atma zamanında, çöpün kenarında bir kolinin içinde
Bir sürü defter, kitap gördüm. İçine atmışlar.
"Heba olmasın" dedim, kenara koyalım da işine yarayan çocuklar alsın.
Koli ortadan yırtıldı, her yer kitap defter oldu.
Çabucak topladım kenara derken…
Saçma sapan, kitap gibi bir şey gözüme ilişti.
Okumayla işi olmayan ben, "Evde bakarım" diye aldım.
Gerisini topladım, bıraktım.
Geçerken de onu bir görürüm ümidiyle…
İnsan işte, bir şekilde kaderini kendi şekillendiriyor.
Ben de o gün belki de hayatta attığım en iyi zarı attım.
Akşam olunca çöpten bulduğum kitabı aldım elime.
Ajanda çıktı; saatler, takvimler, yazılar, resimler…
Meşhur kurutulmuş çiçekler, şiirler, kalpler…
Bir benim adım yazmıyordu. Her yerine baktım, isim yok.
Resimler yabancı… Bir kişi hariç.
Ben sayıları, rakamları o gün başladım ezberlemeye.
Takvimle, saatle yaş problemlerini o zaman çözdüm, öğrendim.
Pazartesi okula neden beyaz gidilir,
Perşembe sadece neden sarı giyilir,
Doğum gününü, en sevdiği rengi, en sevdiği arkadaşını,
Sevdiği ve sevmediği her şeyi…
6 Haziran’da neden siyah giyilir,
Temmuz’un son haftası neden mavi çiçek alınır…
Bir müfredat programı nasıl analiz edilir, nasıl çizilir; ben bunu öğrendim.
Ders çalışan iyi bir öğrenci gibi kendimi ona inşa ettim.
Ben ona o günlüğü hiç vermedim ve bende olduğunu hâlâ bilmiyor.
Kader, şans, kısmet, nasip… Ne derseniz deyin.
Bazen kazanmak için savaşmak, çok istemek ve cesaret gerekir.
Ben sayıları da, x’i de, zamanı da onunla çözdüm.
O çöpten çıkan ajanda, benim bu hayatta okuduğum en güzel ders kitabıydı.
O bilmedi…
Ben bir günlüğün gizli satırlarından bir ömür inşa ettim.
Bugün yanımda uyuyan kadına bakarken hâlâ şükrediyorum;
Bir çöp kenarında bulduğum kaderimi,
Bir ömür kalbimin ortasında taşıdığım için…
Meğer en zor denklem aşkmış;
Ben x’i bulamadım ama ömrümün en güzel cevabını onda buldum
Ve ben Ben sadece, onun gizli dünyasında sessizce büyümesini bildim.