Bir gün çekip gideceğini biliyordum,
Bile bile yaşadım seni.
Seninle geçen her ana bir hayat sığdırdım;
Buz tutmuş odama, kir pas içindeki yatağıma,
Boyası dökülmüş evime güneş oldun.
​Biliyordum;
Aklında olmayan bir bahaneyle gidecektin.
Belki de hiç yapmadığım bir günahı yükleyip omzuma,
İşkence odalarında, ellerimde kelepçeler,
Ayağımda prangalar, gözümde akmayan yaşlarla...
Sessizce, acıtarak gidecektin.
​Her gece sabahın hesabıyla uyudum ben.
"Neden izin verdin?" diyeceksin, "Neden kilitlemedin kapıları?"
Bağlasaydım ellerini ne fark ederdi ki sevgilim?
Bu kez bedenin esir, ruhun özgür olacaktı;
Ben yine o ruhun hasretiyle yanacaktım.
Yine "kötü adam" ben olacaktım, ne fark ederdi?
​Biliyordum bu ateşin beni bir gün yakacağını.
Olmazdı sevgilim, kıyamadım sana...
O ateşi ellerimle tuttum, yetmedi;
Yüreğimin tam ortasına koydum, yine yetmedi.
Sana yetişemedim…
Şimdi içimdeki o çocuğa ne anlatayım?
Onu nasıl kandırmalıyım, bilmiyorum
Her şeyi bilen ben, bu cevabın altında eziliyorum.
Şimdi çıkar cebinden son bir sigara;
İçebildiğin senin olsun,
Yere savurup attığın, içine çekmeden üflediğin o duman…
O duman benim olsun.
Bunu da bana yaz olur mu? Aklım sende kalmasın.
Zor olacak biliyorum;
Günler yetmeyecek, aylar, belki yıllar…
Seni unutmaya ömrüm yeter mi?
İşte onu hiç bilmiyorum.