ULUDAĞ’DAKİ KAR
Uludağ’daki kar’a benzetirim Örselenmiş yüreğini... Bazen bir dağ başında unutulmuş yalnızlığa, Bazen de fırtınanın ortasındaki, O sessiz direnişe benzetirim.

Öyle yüksekte, öyle soğuk durur ama İçinde sıcacık fırtınalar saklar kar gibi. Kaç kış atlattı o yürek, Kaç tipi yağdı üstüne... Kimseden medet ummadan, Kimsenin örmesi, yıkması umurunda olmadan Sadece kendi beyazında durur.

Çam ağaçlarının derin yeşiline sarınır bazen, Yeşille beyazın o koyun koyuna uykusuna benzetirim. Gökyüzünün en uzak mavisine uzanır dallar, O maviye sığınan masumiyetine benzetirim seni.
Rüzgâr estiğinde savrulur sanırlar,
Oysa kar gibi kök salmıştır o dağın bağrına. Hiç kimseye yük olmadan, Kendi ayazında kendi yarasını sararak...

Ve ne zaman baksam o mağrur duruşuna; O yeşile, o maviye, o fırtınalı sessizliğe, Dönüp dolaşıp yine aynı yere gelir kelimelerim: Uludağ’daki kar’a benzetirim Örselenmiş yüreğini...

Halise Tekbaş 01.08.2006 /Adana