10
Yorum
15
Beğeni
5,0
Puan
132
Okunma

Sonra bir sabah
pencereyi açıp gökyüzüne bakmak.
Hiçbir şey olmamış gibi değil;
her şeyi yaşamış,
her şeyden geçmiş biri gibi
derin bir nefes almak.
Ve kendime seslenmek,
“Dur orada...
Daha bitmedi.
Hayat dediğin şey
bazen tam da vazgeçmek üzereyken
yeniden başlar.”
Sonra gitmekten vazgeçmek...
Bir sandalye çekip oturmak
kendi ömrümün kıyısına.
Sessizce beklemek
içimde yeniden yeşerecek
o küçük umudu.
Bazen diyorum ki...
çekip gideyim bu dünyadan uzaklara...
Sonra anlıyorum:
Asıl yol, uzaklara değil;
insanın kendi yüreğine doğruymuş.
5.0
100% (12)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.