Bahçemde bülbüller, serçeler hani,
Dalımda açtıkça gül beni yormaz,
Zaman kavuşmaya değil ki mani,
Seven sevdiğine saat kaç sormaz.

Geceler yüklüdür, sabaha gebe,
Sancısı olanı doğurtur ebe,
Ayrılık sürükler insanı dibe,
Seven sevdiğini yollarda koymaz.

Ömür dediğimiz ince bir yolmuş,
Seneler, asırlar içine dolmuş,
Bu dünyada kimler ne murad almış?
Seven sevdiğinden beş kuruş almaz.

Yaşlanınca nefsin ateşi söner,
Bir gün bu beden de toprağa döner,
Kül olmuş gönlümde sevdan hep yanar,
Seven sevdiğinde âh ü zâr etmez.

Dile dökülmeyen sessiz ezgiler,
Kalbimi sızlatıp ağlar gibiler,
Bazı sözler vardır vuslatı diler,
Seven sevdiğine sitem ettirmez.

Ey Hasibi yeter kelâm yoruldu,
Kader küstü bize, felek darıldı,
Yazan kâtip sustu, defter dürüldü,
Seven sevdiğine kalemi sormaz.

İlhan ÖZMEN/13.09.2026