Her son aslında en başından bellidir.
İlk sarılışta kırılmaya başlar kalbin.
Durup baktığın anda kopar her bir bağ.
Yıkılır güvendiğin anda o dağ.

Elini sımsıkı tuttuğunda üşütür.
Aralıksız konuşurken susturur.
İçinde dopdolu hislerle uyutur.
Uyandığında boşluğun en dibine vurdurur..

En beklemediğin kişi gömer seni o Mai Sona.
O ki, okyanusunun en derinine dalmıştır.
O ki, her birini senin parlattığın yıldızlı gökyüzüne bakarak uyuyakalmıştır.
Senin ıssız adanda yıllarca nefes almıştır.
En ulaşılmaz bahçende doyasıya dolanmıştır.
Korkusuzca senin uğruna savaşmıştır.
Kanını senin için akıtmıştır.
Canını yoka saymıştır.

...

Güneş tekrar doğana kadar.

Güneş her şeye rağmen yeniden doğduğunda,
Her şeyi göze alan o kişiyi tanıyamazsın.
Sana sevgiyle bakan gözlerini hatırlayamazsın.
Ne kadar inanırsa inansın,
Ne kadar çabalarsa çabalasın,
Güneş bu sefer battığında,
Hiçbir şey eskisi gibi olamaz.

İnemez en derin sularına bir daha.
Gözünü değdiremez bile o mehtaplı gökyüzüne.
Adımını atamaz ıssız adalarına.
Bir zamanlar ona ait olan her nimet artık haramdır ona.

Kendini suçlasan da,
En başından bellidir sonu.
Bir balığın karnından inci beklemek senin hatan olsa da,
Kaldırman gerekir haksızlıklarla eğilmiş boynunu.

Mailerle dolu olsa da kalbin,
Bastıracaksın her bir duyguyu.
En başından bellidir her şeyin sonu,
Ne kadar özlesen de en baştaki onu.