Bu sabah gökyüzü griydi.
Bunaltıcı bir sıcak yürekleri kavuruyordu.
Güneşin arsız ışınlarına rağmen
Sema kasvetle bulanıyordu.
Gri kaybolmak istemiyordu.

Belki de gökyüzü,
Senin rengine bürünmüştü bugün.

Anlamamıştım.

Saatler geçti, gün sona erdi
Ve gece griyi kabul etti,
Onunla bütünleşti.

Anlamamıştım.

Gri bulutlar yanında bir veda getirdi.
Klaus’um melek oldu bu gece.
Kanatlarını son bir kere açtı
Ve cennete uçtu.

Belki son kez göğe baktın,
Belki gökyüzü o yüzden bu kadar griydi.
Belki de bütün kuşlar
Senin uçtuğun yöne döndü kanatlarını.

Hastayken yaşadığın onca acı,
Artık geride kaldı.
Artık kanatların ağır değil,
Artık nefesin yarım değil.

Gri göklere karıştın.

Yüreğimde varlığınla doldurduğun boşluk
Kanasa da yeniden,
Umuyorum ki seni tekrar görürüm.

Cennetin en güzel köşesinde
Özgürce uçarken,
Sonsuz şelaleler köpürürken,
Derin ormanların arasında
Rüzgâr tüylerini okşarken…

Gelirsin,
Hiçbir şey söylemeden
Koluma konarsın.

Ben seni yine tanırım.

Gökyüzü en mavi halindeyken,
Ve artık gri değilken.