Neden sonradan gelir,
İnsanoğlunun başına aklı?
Naçiz bedeninde taşıdığı
O nice cevabı saklayan akıl,
Neden susar böyle?

Akışına bırakıp yaşarken hayatı,
Hiç mi durup bakmaz kendine?
Tartmaz mı doğruyu, yanlışı ve her bir bulanışı?
Pişmanlığın kapıya dayanacağını bile bile,
Neden yürür kendi kurduğu yanlışa?

Sevmemiş midir, sevilmemiş midir ki?..
Öylece yakar ve yıkar içinde herkesten sakladığın o sessizliği.
Ne kadarı yalan, ne kadarı gerçektir,
Özenle seçtiği cümlelerin?

Günbegün ağırlaşan fedakarlıklara rağmen yürürken sen sırtında,
Kendi gölgesinde kaybolmuş bir âşık,
uykularının kapısına sorular dizer aylarca.
Her gece döndürür seni cevapsız sorulara.
Yapayalnız bırakır seni ışığın uğramadığı bir yerde.

Neden hep sonradan gelir ki,
İnsanoğlunun başına aklı?
Bilmez mi ki, ardında bıraktığı izleri daha yolun başında?
Belki de hiçbir zaman yeterince değerli olmamışsındır onun gözünde.

Sevgi sonradan,
Pişmanlık sonradan,
Hep sonradan...