İnsanlık öldü mü, biri söylesin
kim soldurdu aşkın yedi rengini
yâr dedim, bülbülün dili yandı
ayrılığı bir ömre nasıl sığdırdın?

seni kendime kader sandım
sen beni bir günde silip attın
sende kurduğum hayali sevmişim
ağulu sevdan umudumu söndürdü

seni bu ömrün tamamı sandım
her derdime iyi gelirsin sandım
meğer aşk koca bir yangınmış
ben bile bile o yangına girdim

aşkın meğer ateşten gömlekmiş
giydim üstüme, ciğerim söküldü
seni yar sandım, gönül verdim
bu vefasız dünya beni de yaktı

kalbini ver, ölümüne sev diye
sevgili, sevene emanettir diye
güzel günler vuslatla gelir diye
İnsan kendini bile unuturmuş

kapılırsan aşka dünyayı unutursun
sevenin gözünü karartır, sev dediler
uğruna düşünme, canını ver dediler
kara sevdada öldürüyormuş meğer

gözlerini geceme ışık sandım
sözünü ömrüme ferman bildim
seni son durağım diye seçtim
ben bir tek sana, sana yandım

bir ömür yan yanayız sandım
adını kalbime derinine kazıdım
sen ve benden ne kaldı, bilmiyorum
seni kendimden bile çok sevmişim biliyorum...