Ben hâlâ aynı yerdeyim,
Senin bıraktığın o eski zamanın içinde.
Bir akşamın kıyısında durmuş,
Gidişini seyrediyorum hâlâ.
Ardından kapanan kapıya bakıyorum,
Sanki birazdan yeniden açılacakmış gibi...

Bazen bir şarkı çalıyor uzaklardan,
Sesini duyuyorum sanıyorum.
Bir sokaktan geçerken kokun geliyor aklıma,
Bir pencere ışığında yüzünü arıyorum.
Sonra anlıyorum;
İnsan en çok da bulamayacağını arıyormuş.

Söyle, hiç aklına geliyor muyum?
Bir yağmur akşamında,
Camına vuran damlaları dinlerken
Birden benim adım düşüyor mu içine?
Hiç “Nerededir şimdi?” diye soruyor musun
Kendi kendine, sessizce?

Belki sen de benim gibi
Bazı geceler uyumadan önce
Eski bir mektubu çıkarıyorsundur çekmeceden.
Belki satır aralarında
Unuttuğunu sandığın bir sevgiyi buluyorsundur.
Ve belki bir anlığına
İkimizin zamanı yeniden başlıyordur.