Günün ilk ışığı teninde gezinirken,
Ne de güzel göründüğünü,
İçimi nasıl ısıttığını söylemiş miydim?
Sen ki sabaha en çok yakışan acımsı tat,
Uykunun o mahmur, o ürkek kıvrımında
Bir boyun büküşün var ki Leyla,
Tüm şehirlerin ışıklarını söndürür tek başına.

Adının harflerine sığınırım geceleri,
L’sinde takılı kalır aklımın en fukara tarafı.
Yüzünde hüznün o alafranga meali,
Ceketinin cebinde unutulmuş iki eski bilet gibiyiz;
Biri çoktan yakılmış, biri hiç kullanılmamış.

Ama dudaklarının o gizli panayırında Leyla,
Yeniden başlar dünyanın en taze ihtilali.
Biz seninle aynı cümlenin ayrık otlarıyız,
Yan yana ama kendi yalnızlığımızda sarhoş.
Bir gülüşün geçer sokaktan, aklım karışır;
Kuşlar usulca dökülür gökyüzünün cebinden.

Bakma öyle uzaklara,
Kirpiklerin dahi mülkiyetimdir; seni sevmek,
Biraz da dünyayı bağışlamaktır Leyla,
Ve ben seni kaybettikçe,
En büyük zaferimi kazanırım.