3
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
113
Okunma
Giydim üzerime metanetimi,
Takındım en katı adımlarımı.
Ağırlaşan saatlerin yüküyle
Arşınlıyorum kasvetli kaldırımları.
Gülümsemek lüks bir ülfet,
Hayat, tehir edilmiş hülyalar toplamı.
Ekmekle kederin kesiştiği
O keskin çizginin ortasındayım.
Rüzgâr hep karşıdan esiyor bugün,
Yorulmuş bir mukavemetin sınırındayım.
Yine de susmak yakışmaz dile,
Ayakta kalmanın kavgasındayım.
Gece çökse de sokaklara,
Bir kıvılcım taşır göğsünde her can.
Ezilmek, bitmeyen bu hengâme
Teslim alamaz ümidi hiçbir zaman.
Çünkü biliriz, bu sertleşen toprak
Bürünecektir zümrüte, bahar erdiği an.
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz