​Yolu tozlu, yükü ağır, ömrü dar,
Arkasından sitem eder her bakan.
Ne tatlı dil anlar, ne bir sözü var,
Boşa gitti ömür denen şu akan.

​Bir rüzgâra uydu, savruldu gitti,
Ne bir liman bildi, ne bir son durak.
Yakın olan her şey gözünde bitti,
Hep o ulaşılmaz düşe koştu uzak.

​Sordular hâlini, sustu derinden,
İçindeki nârı bir o sanır çok.
Oysa kaç yüreği yıktı yerinden,
Bıraktı arkada, tamiri de yok.

​Bir sabah kahvede oturdu yalınız,
Baktılar çayının kararmış rengine.
Çektiler derin ah, dediler yalnız:
"Eh be adam, hiç mi düşmedin dengine?"

​Cebinde sitem var, cebinde bir ah,
Ne dostu dinledi, ne de bir yol gösteren.
Hayat bir nehir gibi aktı sabah erken,
O oldu hep yarım, geriye dönen.

​Unuttu kendini, el derdine düştü,
Bir kere bakmadı kendi yüzüne.
Aynalar bile küstü, el gibi baktı,
Kandı gitti elin sahte sözüne.

​Ne bir gölge kaldı geçtiği yoldan,
Ne bir tat bıraktı o eski zaman.
Tek başına kalıp çaresiz andan,
Yankılanır sisli o son duman:

​"Eh be adam, ne yaptın kendine de bize,
Bıraktın koskoca ömrü bir avuç gize..."