karmaşıktı hayat
işte ben o hayatın en sert köşelerinden geçerek geldim.
buraları ilmek ilmek işleyerek, örerek öğrendim.
her tezgahından geçtim,
bütün hilelerini görerek geldim.

zamansız kavgaların ortasında çok kalmışlığım var,
ondan acıları çok iyi tanırım.
değişmiştim artık,
değiştirilmiş bir insan oldum.

uzaklaştıkça kendi gerçeklerimden,
algılarımdan bir türlü kurtulamıyordum.
terk edilmiş o yaşamın gölgelerini düşündükçe,
yaşadığımız hayat bir oyun sahnesi gibi görünüyordu.

zamana göre de değişkenlik gösterirdi
bazen çok güzel anlar yaşatırdı,
bazen hayatın acı yüzünü yansıtırdı.

hayal gibi değildi gerçekler,
her şey farklı bir güzeldi.
bazen olduğundan fazla acı olurdu,
bazen amansız, karmaşık duygular.
ama sıradanlaşırdı her şey,
basitleştikçe.

işte hayatımın özeti,
savaşarak yaşamaktı hayat.
onu bir tek yaşayanlar biliyordu,
karmaşık hayatın içinde yaşayanlar.

orada karmaşıktı hayat.
kimileri direnerek kalırdı,
kimileriyse silinip giderdi.

duruşu olmalı insanın,
bir duruşu olmalı.
git gellere rağmen yerini bilmeli,
ne olduğuna takılıp kalmamalı.
boş ver, ne olursa olsun.

lakin bu hesap çok karışık:
kimi ağladı buralarda günlerce,
kimi yaşadı daha ilk adımda.

hayat işte…
ne yazık ki herkese adil davranmıyor.
her sahne ayrı bir hikayeyi ifşa ediyordu;
şaşırmamak imkansızdı.

hayat her zaman böyleydi:
gülümserken ağlatıyordu.
bu hayatta her şey çok karmaşıktı.
hayatın kendisi gibi.
karmaşıktı her şey.
*
Mehmet Demir
1921