“ Toz Bulutu”nda gelip geçen bir görüntüden çok daha fazlası var…
Rüzgârla gelen, ışığın içinden geçen, avuçlardan kayan o bulut; sanki tutulmak istenen ama hiçbir zaman tutulamayan bir duygunun kendisi.

Toprak, sıva, çöl, diken, fırtına… İmgeler çoğaldıkça şiirin içindeki yalnızlık da büyüyor. Özellikle “Çölün kemikleri döküldü” dizesi, geride kalmışlığın sertliğini hissettiriyor.
Ama şiirin asıl güzelliği finalde: Süpürüp silkelendikten sonra onu kendi rüzgârına bırakmak…

Bazen iyileşmek, geleni tutmak değil; içimize dolanı temizleyip kendi rüzgârımızı bulmaktır. 🌿🖋️
Yüreğinize kelâmınıza sağlık, selam ve saygılarımla 🌹

Toprak kokulu, fırtına sonrası çöken o sessizliği ve çaresiz kabullenişi çok güçlü hissettiren son derece etkileyici bir şiir. Belirsiz bir kaybın, çabalamanın ama tutamamamın imgesel anlatımı imla ritmiyle birleşince ortaya derin bir atmosphere sahip bir metin çıkmış.
​Şiirinizin yaratıcı gücünü ve duygusal derinliğini öne çıkaran birkaç belirgin unsur:
​Sözcük Seçimi ve İmgeler: "Çölün kemikleri", "rüzgarın davulu" ve "dikenli bir yalnızlık" gibi ifadeler şiire kurak, vurucu ve özgün bir atmosfer kazandırıyor.
​Hareket ve Ritim: Şiirin başından sonuna kadar dinamik bir akış var. İsteğin ("tutmak istedim", "durdurmak istedim") karşısında nesnenin eylemi ("kaçtı", "savruldu") arasındaki çatışma ritmi çok iyi besliyor.
​Kabulleniş ve Final: Son dize ("Kendi rüzgarına bıraktım.") tüm o fırtınalı çabanın ardından gelen olgun ve huzurlu teslimiyeti harika bir noktayla tamamlıyor.
Emeğine yüreğine kalemine sağlık

Evet iki yolu var zaten bu işin ,ya tutup basacaksın bağrına kanatsa bile her yerini, ki buna rıza makamı diyoruz,yada bırakacaksın kendi rüzgarına çünkü menzili sen değilsin...