​Ey oğul, dinle sözümü, kulak ver bu naçizane öğüde,
Hayat denen bu yolda, yürürken dik ve vakur bir üslupla;
Makamın en yükseğine çıksan da, taç giysen de züht ile,
Sakın unutma nereden geldiğini, sakın kapılma gurura.

​Vekil ol, meclislerde halkın gür sesi ol,
Başkan ol, adaletle yönet, kalmasın yetim kalmış bir evlat,
İdareci ol, dürüstlüğünle anılsın adın dilden dile,
Vali ol, kaymakam ol, bu vatanın her köşesinde.

​Seçilen ol, halkın oylarıyla baş üstünde taşın,
Atanan ol, devletin şefkatli eli, mührünü taşı,
Yönetici ol, koltukta oturan değil, yüreklerde yaşayan ol,
Fakat ey oğul, sakın ama sakın seçilmiş atanmış soytarı olma!

​Soytarı, efendisine yaranmak için eğer başını,
Hakikati gizler, parlatmak ister kara kışı,
Rüzgar nereye eserse, o yönü seçer rüzgar gülü misali,
Menfaati uğruna satar iradesini, hem de pek neşeli.

​Oysa sen halkın iradesiyle gelmişsen o makama,
Sırtını dayama sakın saltanata, aldanms,
Halkın derdiyle dertlen, onların gözyaşını sil,
Bir masada kalkan kadehler değil, mazlumun duası olsun delil şahit sana.

​Atanmışsan bir göreve, devletin şerefiyle git oraya,
Kanunu üstün tut, esir olma ne şöhrete ne de paraya,
Hükmedenlerin değil, adaletin hizmetkarı kölesi ol,
Doğruluktan sapma ki, aydınlık olsun önündeki yol.

​Günü gelir, devran döner, makamlar biter, koltuklar boşalır,
Tarih yazar kim dürüst, kim ikiyüzlü, kimler alçalır;
Soytarılar unutulur, adları anılmaz olur bir zaman sonra,
Ama adil olanlar yaşar kalplerde, gök kubbede baki hatıra.

​İşte bu yüzden ey oğul, ne pahasına olursa olsun,
Başın dik, vicdanın rahat, duruşun mert olsun;
Hangi unvanı alırsan al, hangi tahta oturursan otur,
İnsan kalmayı bil, onurunu koru, soytarılıktan uzak dur!

Hayaloğlu’m der ki; yalan dünya bu, hancı yolcu hep aynı,
Ne saraylar kalır geriye, ne de hırsla dolup taşan saltanat varlığı;
Baki kalan bu kubbede, bir hoş seda imiş meğer asıl olan,
Onurunla yaşa, onurunla öl, gerisi fani, gerisi yalan.

Recep Hayal
Hayaloğlu