İNSAN

Umuda tutunup yürürsün her an
Bir bakarsın ki tükenmiş zaman
Rüzgârla savrulur yaprak gibi can
Kaderin önünde susar bu insan

Gönüllerde yazılı gizlidir ferman
Ne gelirse gelsin Hakk’tandır inan
Sabırla pişirilir kırılan her yan
Nefs ile savaşır yorulur insan

Dağ sanır kendini aldanan gönül
Tek nefeslik imiş meğer bu ömür
Dünya bir han imiş konar göçer kul
Baki sanılanlar, fanidir insan

Seherde gözünden süzülür yaşın
Düşerken öğrenir gururlu başın
Kalp denen aynada görünür işin
Kendini bilmeyenle yorulur insan

Derya da çekilir, susar nice can
Fırtına dinince kalır koca duman
Bir O kalır sönmez hiçbir zaman
Rahmet kapısında bekler bu insan

Yıkılmaz sanırsın dünya var iken
Meğer her yıkılış bir sırdır erken
Küller içinden oluşur yeni bir düzen
Hakk’ı bilen kulda doğar bu insan

Ölüm de yaşam da bir perde imiş
İkisi bir sırdır, Rab’den gelirmiş
Bâki ancak O dur, O’nu bilirmiş
Gölgeye döner kalan bu insan

Ne varsa dünyada bir anlık seyran
Gönül aldanır da sanırmış devran
Hakikatten gelen özüne, aslına hayran
Dirilen kalpte susar bütün bir cihan
Şerife Bozoğlan Eker