Bazı kayıplar vardır; insan önce toprağın altında arar sevdiğini, sonra yavaş yavaş anlar ki sevgi toprağa gömülmez…

Bu şiir, bir annenin ardından yaşanan yasın en gerçek hâlini anlatıyor.
Ruhsuz taşlara sarılarak başlayan o çaresiz arayışın, zamanla annenin sesinde, sözlerinde, dualarında ve evladının yüreğinde yeniden buluşmaya dönüşmesi çok dokunaklı.

“Bedenen kayıp ettiğimi kabul edene kadar” sözü, kabullenmenin ne kadar ağır bir yol olduğunu hissettiriyor. Ama şiirin en güzel tarafı, ölümün ardından bile anneliğin bitmediğini söylemesi…

Kanatların üzerimde,
dualarının koruması gözlerimde.

İşte insan bazı anneleri kaybetmez; yalnızca onların varlık biçimi değişir.
Bir mezar taşından çıkıp insanın yüreğine yerleşirler.

Kaleminize, yüreğinize sağlık.
Anne sevgisinin ve evlat hasretinin bu kadar sade ama bu kadar derin anlatılması gerçekten çok kıymetli. 🌸
Ruhu şad olsun 🌹