0
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
45
Okunma
Ben ömrü,
kendi göğsüne yaslanarak geçenlerdenim;
rüzgâr çıktığında
saçak altı aramayı bilmem.
Bu yüzden şaşırdım.
Sen, henüz yağmur yokken
bir yer açtın bana.
Ne geldim,
ne sığındım.
Belki hiç gelmeyecektim de.
Ama bir yerde
benim için ayrılmış
küçücük bir ihtimalin oluşu
dokundu içime.
Bir kapının aralandığını gördüm.
Yıllardır büyüttüğüm kalbimden
bir çocuk düştü eşiğe.
Ben o gece
hiçbir yere varmadım.
Yalnız,
ömrümde ilk kez
bir yolun ucunda
beni düşünen bir ışık vardı.
— Serdengeçti
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
