Şair, dışarıdan umursamaz ve hoşgörülü görünmeye çalışan insanın, maruz kaldığı husumet karşısında içten içe nasıl yıprandığını açık ve sert bir söyleyişle anlatmış. Her bölümde yinelenen “Ne kadar… görünsem de” yapısı, söylenenle hissedilen arasındaki çatışmayı güçlü biçimde taşıyor. “Paralıyor, yiyip bitiriyor, çileden çıkarıyor, yaralıyor” ifadelerinin giderek ağırlaşması, yaşanan sıkıntının aşama aşama büyüdüğünü hissettiriyor. Aidiyet, garabet, sabret, yemin et ve meriyet kelimeleriyle kurulan ses ilişkisi şiire kendine özgü bir ritim kazandırıyor. Finaldeki “Budayıp duruyor beni” sözü ise bu husumetin insanın yalnızca huzurunu değil, benliğini ve yaşama gücünü de parça parça eksilttiğini etkileyici biçimde düşündürüyor.

Şairi kutluyorum, kalbi selamlarımla.