Ben Eylülleri hiç sevmedim…

Çünkü bir Eylül sabahı
hayat bana ilk kez
“Artık annen yok,” dedi.

O sabah güneş doğdu,
insanlar uyandı,
sokaklar yine kalabalıktı.

Fırınlar ekmek çıkardı,
çaylar demlendi,
çocuklar okula gitti…

Dünya hiçbir şey olmamış gibi
dönmeye devam etti.

Ben ise
bir annenin ardından
dünyanın nasıl bu kadar kolay
devam edebildiğine şaşırdım.

O sabah
bir evin içinden yalnızca bir insan çıkmadı.

Bir ses eksildi,
bir koku kayboldu,
bir çift el sustu.

Ve benim içimde
kimsenin göremediği
bir oda kapandı.

O odanın kapısını
her Eylül yeniden açıyorum.

İçeride sen varsın anne…

Bir sandalyede oturuyorsun,
yüzünde o bildiğim gülümseme,
ellerinde hayatımın
en güvenli sıcaklığı.

Ben kapıda duruyorum.

Sana sarılmak istiyorum.

Ama aramızda
ölüm kadar uzun
bir mesafe var.

Bazen seni unutmuşum gibi geliyor.

Sonra bir koku geçiyor yanımdan,
bir şarkı çalıyor,
bir kadın “evladım” diyor…

İçimde bir yer
ansızın sana dönüyor.

Meğer insan annesini
unutmuyor anne.

Sadece yokluğuna
alışmış gibi yapıyor.

Ben de öyle yapıyorum.

Gülüyorum.

Konuşuyorum.

Hayatımı sürdürüyorum.

Ama içimde hâlâ
sana anlatacak çok şey biriktiriyorum.

Keşke bugün yanımda olsaydın…

Sana büyüdüğümü anlatırdım.
Neleri başardığımı,
nerelerde kırıldığımı,
kimlere güvendiğimi,
kimlerden vazgeçtiğimi…

Sonra başımı dizine koyup
hiçbir şey söylemeden
bir süre öylece dururdum.

Çünkü bazı yaralar
kelime istemiyor anne.

Sadece anne istiyor.

Şimdi Eylül kapıda…

Yapraklar düşmeye başladı.

Ben yine o sabaha gidiyorum.

Takvimden bir yaprak kopuyor,
benim içimden bir parça daha…

İnsanlar “Sonbahar geldi,” diyor.

Ben biliyorum:

Benim sonbaharım
senin gittiğin sabah başladı.

O günden beri
hangi mevsim gelirse gelsin
içimde biraz Eylül var.

Ve hangi Eylül gelirse gelsin
içimde biraz sen…

Ben Eylülleri hiç sevmedim anne.

Çünkü Eylül bana
ölümü değil,

seni hatırlatıyor.

Ve seni hatırlamak
dünyadaki en güzel şeyken,

Sana sarılamamak
en büyük acım oluyor.

Şimdi mezarının başında
sessizce oturuyorum.

Sana yine “Anne” diyorum.

Cevap vermiyorsun.

Ama ben yine de
duyduğuna inanıyorum.

Çünkü bir evlat
annesine konuşurken
karşısında mezar taşı değil,

ömrünün en güzel yerini görür.

Ben seni orada görüyorum anne.

Bir Eylül sabahında
kaybettiğim yerde değil…

Her sabah
kalbimin içinde
yeniden bulduğum yerde.

🍂

Ben Eylülleri hiç sevmedim…
Çünkü bazı sabahlar insanı uyandırmaz;
bir ömür boyu özlemin içine bırakır.