“Sen’dim… Cümle olmadan önce”
Bir zamanlar
Canı, Candan bildiğim
Ve
Artık bir cevap, bir sesini
Bile alamadığım
Bir, Yıldız
Taş İskele

Nice zaman önceleri
Azad ederken, beni
O gözlerinden
Gönlünden

Ardımdan
Öyle bir dua etmişti
Ki

“Rabbim sana, benden
Daha hayırlı olani
Nasip etsin” dedi

Nurlar içinde olsun, dileyerek


Oysa, ben seni kimseyle
Karıştırmadım
Be sevgili
Razıyım, dedim
Kimselere sormadan
Hem ayağıma taşlar değerken
Bile
Yalniz
Senin yoluna düşerek

O da bilirdi be sevgili
Yüreğime,
Yalniz ve yalnız
Seni koydum
Sende, kimseyi degil
İnan, yalnız seni
Arıyorum

Öyle güzelsin ki
Derdi
Can… Can…
Can..
İyi ki…

Beni, hep en güzele
En sevgiliye
Emanet ederdi,
En sonunda

Benzerliğiniz
Aynaliginiz
Gölgeliğiniz
Güzelliğiniz

İki Dağ
Dedim oysa bir kere
Bir şiirime
De
Öyle sizi bir arada
Hayret ederek

O benim, Ön’sözüm
Önderimdi
Hayta sevgilimdi
Belki
Ayımdı

Sense benim
Son perdemde
Güneşimdin

Bu dünyaya olmasa bile
Yokluğunu bile
Lütuf bileceğim

Edebi bir mühürle
Son
Sözüm’sün.

Baki bir
Selam
Dua ile
Aşk ile…