​Hangi köşeyi dönsem bir çıkmaz sokak,
Hangi masaya otursam hesabı ağır.
Biz bu kentte düş kurmayı bile
Taksite bağlamış adamlarız oğlum...
Cebimizde kuruş yoksa ne çıkmış?
Yüreğimizde dünyalar kadar ah var!
Ama gel gör ki ne cebin darlığı koyar adama,
Ne de sofradaki ekmeğin azlığı...
Bize bu sinsi yalnızlık,
Bize bu asfalta gömülmüş vicdanlar dar gelir!

​Ah ulan Hayaloğlu...
Kaç kere topladık valizleri zihnimizde,
Kaç kere yıktık bu kentin leş gibi karanlığını?
Bir cigara yaktık, çayı tazeledik,
Umut dedik, direnmek dedik,
Yine kaldık başladığımız o soğuk kaldırımda.

​Babamızdan miras kalmadı bizim holdingler,
Biz borçla doğduk, kederle büyüdük.
Bir sevmeyi bildik hesapsızca,
Bir de dostun kahpeliğine eyvallah dememeyi.

​Şimdi sorarım sana:
Gece yarısı göğsünü yırtan o çığlık,
Hangi cebe sığar?
Okyanus gibi kabaran bu öfke,
Hangi caddenin kaldırımıyla ölçülür?
Varsın cüzdan boş olsun,
Varsın mevsim hep ayaz kalsın.

​Bize bu küçük hesaplar,
Bize bu sahte gülücükler,
Bize bu ruhsuz, bu beton sevdalar dar gelir!

Recep hayal
Hayaloğlu