Hazan yeli vurdu, gülüm kurudu,
Kervan geçmez oldu, yolum kurudu,
Gözümden dökülen, selim kurudu,
Viraneye döndü, benim gül bağım.

Kader değirmeni, ömrümü ezdi,
Tabip yaram gördü, halimi sezdi,
Vefasız rüzgârlar, bağrımda gezdi,
Viraneye döndü, gençliğim çağım.

Felek sillesini, yüzüme çaldı,
Feryadım inledi, dağlarda kaldı.
Ecel uykusuna, hasretim daldı,
Viraneye döndü, solan yaprağım.

Celladın ipini, ipekmiş sardım,
Köz düşmüş ateşi, merhemmiş kardım.
Kör olan kuyuya, sevdayla vardım,
Viraneye döndü, yıkık otağım.

Kefeni tenime, gömlekmiş biçtim,
Akrebin yuvasın, meskenmiş seçtim.
Kendi kıyametim, koparıp geçtim,
Viraneye döndü, dumanlı dağım.

Sevda kadehinden, acıyı içtim,
Vicdan gömleğini, kan ile biçtim.
Kendi gölgemden de, vazgeçip geçtim,
Viraneye döndü, gönül bucağım.

Gençlik kibri ile, menzile daldım,
İhtiyar bedeni, yollara saldım.
Emeklemek nedir, sürünüp kaldım,
Viraneye döndü, tutmaz ayağım.

Yıkılan duvara, sırtımı verdim,
Sadık yârim diye, toprağa girdim.
Kendi mezarıma, postumu serdim,
Viraneye döndü, gönül ocağım.

Ruhum bedenimden, soyundu gitti,
Bir kör karanlıkta, menzilim bitti.
Sözün hükmü düştü, sükûta yetti,
Viraneye döndü, son sığınağım.

Gök kubbe yarıldı, üstüme çöktü,
Hiçliğin rüzgârı, kökümü söktü.
Zaman can çekişti, kanını döktü,
Viraneye döndü, ıssız durağım.

Aklın hududunu, yırtıp da attım,
Cinnet tezgâhında, şuuru sattım!
İsrafil Sûru’nu, beynime çaktım,
Viraneye döndü, kanlı şakağım!

Kudret kaleminden, ismimi aldım!
Ruhumu mahşere, kefensiz saldım!
Can verip Araf’ta, asılı kaldım,
Viraneye döndü, sönen çerağım!

Musalla taşında... gerçeği gördüm...
Üç arşın kefenle... ömrümü ördüm.
Mezar taşına ben... yüzümü sürdüm...
Viraneye döndü... son barınağım...