Gürgen kapı gıcırdar, bir ah çekilir,
Dedemin odası sığınak gibi...
Eşiğe basan can baş tacı edilir,
Buz tutmuş gönüller yumuşar gibi.

​Köşede dizilmiş o yün yastıklar,
Duvarda asılı durur bağlama.
Gözümün önünden geçip gittiler,
Nere gitti o günler, durup ağlama...

​Tahta sofra kurulur, bağdaş kurulur,
Bir lokma ekmekte bin bereket var.
Büyüğün gözüne edeple bakılır,
Eski insanlarda bir başka tat var.

​İzzetle, ikramla donanır içim,
Varını yok eder, yine de verir.
Gönülden sunulsa bir tas sıcak çorba,
Bütün kırgınlıklar sözerir, erir.

​Bakır demlik içten içe sızlanır,
Sohbet demlendikçe gözler buğulanır.
Gurbet türküleri dile dolanır,
Vefanın özünü o oda bilir.

​Kusur kapatılırdı, yüzler güleryüz,
Hizmet etmek bile şeref sayılırdı.
Gece yarısına uzarken gündüz,
Gönülden gönüle köprü kurulurdu.

​Kapıdan uğurlarken yaşlı gözlerle,
"Yine gel" denirdi, dualar ile...
Gidenin ardından bakan o yüzler,
Şimdi birer resim, dökülür dile.

Hayaloğlu der ki; yandı bu sinem,
Hani o vefalı, asil misafir?
Dimdik durur mazi, sustu bak dedem,
O şanlı oda bir mirastır şimdi...

Recep Hayal
Hayaloğlu