Gözlerimi kapatırım,
dalarım düşüncelere.
Bir yerden çıkıp gelecekmiş gibi
sessizce beklerim…

Nereye baktığımı bilmeden,
neyi beklediğimi bilmeden.
Bazen görür gibi olurum,
hiç konuşmasak da
yanımdaymış gibi hissederim.
Sessizliğin içinde
sanki sesini duyarım.

Düşündüğüm her an
kalbime bir titreme gelir,
içime yarım kalmış
bir hikâyenin burukluğu çöker.

Ne bir kelime yeter
duyduğum özlemi anlatmaya,
ne de yolların uzaklığı
silemez hiç aklımdan.

Yollar uzak,
zaman acımasız…
Yanımda olmayacağını bilsem de
olmayan bir şeyin yokluğu
neden bu kadar derinden
iz bırakır bilinmez

En bilinmedik yerde yuva kurar,
yaşar daima
kalbimizin en kırılgan noktasında.


Belki hiç yaşanmamış
bir anın içinde,
belki de hiç bitmemiş
bir hikâyenin
en güzel yerinde…

Ve ben yine,
gözlerimi kapatırım,
adını anmadan düşünürüm.

mesakin-25/08/2026