Nerede o bakışı, gülüşü nerede?
Söyle, unutmak mümkün mü?
“Unuttum” derken
kaybettim kendimi.

Nasıl anlatayım, söyle;
adını titremeden söyleyebilsem…
Oysa o çoktan unutmuş beni.
Aylar geçti üzerinden,

Artık dünya gözüyle göremem onu.
Geceleri adını sayıklarken
dönmeyeceğini biliyorum.

Zaten ne bir konuşma vardı,
ne de bir karşılaşma…
aramızda.
Yine de
içimde bir yara olarak kaldı.

Olmasa da,
konuşmasa da,
bir dakika bile
yanımda olmasa da…

Bende bıraktığı o boşluk
hâlâ onun kadar güzel.

Gittiği gün
öyle bir yara bıraktı ki içimde,
anısı ilk günkü gibi
hâlâ taze.

Ve en acısı ne, biliyor musun?
Hiç yaşanmamış
onca şeyin özlemi var içimde.

Ne bir konuşmamız oldu,
ne de bir vedamız…
Ama ben yine de
onu kaybetmişim gibi özlüyorum.

Belki de bazı insanlar
hayatımıza hiç girmeden
içimizde bir ömür kalır.
O da
öyle kaldı bende.
mesakin-19/09/2026