Sordular Hayal’e, fakir kimdir de,
Dünyayı dolduran malı olan mı?
Yoksa bir lokmayı garip bir kulla,
Hiç düşünmeden böle bilen mi.

Kasıp kavururken hırsın ateşi,
Altın kâselerden su içen gafil.
Unutmuş yaratan o yüce mevla,yı.
Varlık içinde hiç veremeyen mi?

Kasalar doludur, kilitler sağlam,
Gönül sarayında bir tek ışık yok.
Komşusu aç iken rahatça yatan,
O zengin sayılır, karınları tok.

Velakin bir bakın şu garip kula,
Cebi boş gezse de yüreği derya.
Sermaye eylemiş duayı yola,
Rabb’in rahmetinden umarak rıza.

Bir dilim ekmeğin yarısı elde,
Diğer yarısını garibe uzatır.
Şükür eksik olmaz o tatlı dilde,
Yokluk içinde de hep paylaşandır.

Biri biriktirir toprağa girer,
Mirasçılar kapışır, ameli kalır.
Biri azı verir, cennetler giyer,
Rabb’in katında o kabul olunur.

Nice zengin gördüm ruhu yoksuldur,
Kapısını çalana bir tudum sunyok.
Nice fakir gördüm cömert bir kuldur,
Aza kanaat eder, gözü gönlü tok.

Hayaloğlu der ki ölçü mal değil,
Gönlü zengin olan yolda hiç kalmaz.
Malın esiri olup eğilme, eğil,
Hak için verebilen zengin öteki fakir.

Recep Hayal
Hayaloğlu