​Gözler hapis, beyinler tam kelepçeli,
Her evde o sihirli kutu temelli.
Zehirli bir sarmaşık gibi sarar zihni,
Yalandan ibaret bir ömür silsilesi.

​İhtiras, ihanet, kan ve ihtişam,
Parayla satın alınır burda her akşam.
Düşünme! Sadece izle ve tüket!
Ruhuna vurulmuş bu en ağır illet.

​O camdan ekrandan sızan her yalan,
Yuvaları yıkar, geride kalır bir talan.
Ana evladını tanımaz, baba yabancı,
Her sahnede ayrı bir hüzün, bir sancı.

​Karakterler rol keser, toplum alkışlar,
Gerçek acılar susar, sahte aşk başlar.
Uyuşturulmuş kitleler, körelmiş vicdan,
Ekrandan damlayan irin, kana karışan!

​Kendi evine yabancılaşmış insan,
Ocaklar sönerken seyreder her an.
Komşu komşuyu tanımaz olmuş gayri,
Ekran ayırır kardaştan, candan dahi.

​Gençlik heba olur o parlayan camda,
Hangi hakikat kalır ki bu zindanda?
Emek, sevgi, samimiyet unutulmuş,
Beyinler yıkanmış, düzen bozulmuş,

​Sözde hayatlar, özentili tavırlar,
Hakikati örter karanlık kılıflar.
Göz göre göre uyuşuyor bir kitle,
Mutluluk sanılır satılan bu çile.

​Kurgu kahramanlar idol seçilmiş,
Gönüllere cehalet tohumu ekilmiş.
Düşünme meleği baştan alınmış,
İrade hapsolup köşede kalmış.

​Sessiz sedasız yıkılır hep o ocaklar,
Soğur birdenbire o sıcak kucaklar.
Hayaloğlu söyler, dertlidir bu özü,
Kan ağlar bu yüzden halkımın özü.

​Uyan ey güzel insan, bu derin uykudan,
Fark et artık akan bu zehirli suyu!
Gerçek hayat dışarıda, bekler seni,
Kır bu zinciri, at üstünden kiri!

Recep Hayal
Hayaloğlu