Gidişimi bir kapı sesi sanma...
ben bu evden kalbimi sökerek çıkıyorum...
Arkamda bıraktığım şey birkaç anı değil...
geceleri uykundan çalacak bir ömür bırakıyorum sana...

Çünkü insan en çok...
kıymetini geç anladığı şeyi taşır içinde...
Bir yara gibi değil…
bir mahkûmiyet gibi...

Ben seni öyle sevdim ki...
şehirlerin bütün ışıkları sönse...
yüzünü ezberimden çıkarabilirdim yine de...
Adını...
suskunluğumun içine sakladım...
Kimse bilmedi...
Bir tek kalbim duydu seni her çarptığında....

Ama sen…
bir insanın gözlerinde yuva kurup...
sonra orayı yangın yerine çevirmeyi seçtin...
Sevilmenin ne büyük nimet olduğunu...
hep başka kollarda aradın...
Ben bekledim...
İnsan bazen sevdiği için değil...
inanamadığı için bekler çünkü...

Şimdi gidiyorum...
Gidiyorum...
Ve sana öyle temiz bir beddua bırakıyorum ki...

"Ne zaman mutlu olsan...
aklına ben düşeyim....
Bir şarkının tam ortasında...
bir kahvenin ilk yudumunda...
gecenin üçünde tavana bakarken…
ansızın ben geliyim aklına... "

Unutma beni....
Sakın unutma.... !

Çünkü unutmak merhamettir...
sen merhameti hak edecek kadar sevmedin beni....

Bir gün biri saçlarını okşadığında...
içinden bir ses “o böyle yapmazdı” desin...
Için ürpersin...
Bir gün biri gözlerinin içine baktığında...
eksik hisset kendini...
Eksik !
Çünkü ben seni tamamlarken...
sen beni yarım bıraktın....

Ve şimdi isyanım göğe yükseliyor...

Ben sana kırılmadım sadece...
ben hayata küstüm biraz da...
Bir insanın sevgisi bu kadar gerçekken...

neden hep en çok seven kaybediyor?

Neden kalbini masaya koyan...
hep aç kalkıyor bu hayattan?

Biliyor musun…
Ben seni affederdim...
Ama sen beni hiç anlamadın...
İnsan anlaşılmadığı yerde çürür...
Ben senin yanında yavaş yavaş öldüm...

Şimdi ardımdan bakıp
“abartıyordu” dersin belki....
Ama bir gün gerçekten seveceksin....
İşte o gün anlayacaksın beni....

Bir insanı içine alıp ...
Ve içine sığdımaradığını şahit olacaksın....
Ve kaybetmenin ne demek olduğunu…

İşte o gün... Işte o gün !

ben çok uzak bir hayatın içinde olacağım....
Mutlu ve Umutlu ...
Belki başka bir şehirde...
belki başka bir kalpte...

ama senin içinde hâlâ biraz ben yaşayacağım.... !

Ama sen bende hiç bir yerde olmiyacaksın...

Bu da sana son bedduam olsun...
Beni unutma ... Unutama ... !