Gündüzün ortasında ...
bir kadın vardı...
perdeleri açık ...
ama içi karanlık...

Sokaktan çocuk sesleri ...
Bir kadın ...
bağırıyordu sanki uzakta...

hayat herkese ...
normal görünüyordu..
bir ona ağır geliyordu dünya...

Masanın üstünde ...
yarım kalmış bir kahve...
camdan içeri dolan güneş...
yüzünü ısıtamıyordu artık...

Çünkü bir adam ...
Bir adam geçmişti içinden...
öyle bencil bir Adam...
Iz bıraka bıraka…
Yerden yere vuran...
Hayallerini kıran bir Adam...

Kadın her sabah
aynı boşlukla uyanıyordu...
Ve derin bir ahhh çekiyordu...

Bir insanın adı...
nasıl olur da ...
insanın içine diken gibi batar..
onu öğrenmişti...

Ve içinde..
geçmeyen bir ahhh büyüyordu sessizce...

Sonra başını kaldırıp...
gün ışığının içine ah ediyordu...

“Bana yaşattıklarını,
sen de yaşa…”

İstiyordu ki adam da...
öğle vakti durup dururken ...
dalıp gitsin....

Kalabalık caddelerde yürürken...
içi ansızın daralsın...

Herkes gülerken...
o içinde kopan sesi ...
saklamak zorunda kalsın....

Bir pencerenin önünde saatlerce otursun...

gündüz olmasına rağmen...
üstüne...
gece çökmüş gibi hissetsin...

Ağlasın ...
Ağlasın...
hem de güneş tam tepede dururken...

Sızlasın....
İnsanların arasında yapayalnız kalsın....

Haykırsın içinden...
ama kimse dönüp bakmasın ona...

Çünkü bazı ahlar...
geceleri değil...
tam gündüz vakti çöker insanın içine...

Bir Kahvenin soğumasında...
bir şarkının ansızın başlamasında...
telefonun hiç çalmayışında...
insan paramparça olabilirmiş...

Kadın bunu öğrenmişti...
ah dediğin şey...
sessiz büyürmüş insanın içinde...

Ve kadın..
avuçlarının içinde kırılmış kalbini taşırken...
aynı cümleyi tekrar ediyordu durmadan..

“Bana yaşattıklarını,
sen de yaşa…”

Güneş vardı dışarıda...
Hayat akıyordu...

Ama onun içinde...
dinmeyen bir ah vardı...
gittikçe büyüyen...
sessizce can yakan...
gündüzün ortasında bile...
insanı karanlıkta bırakan bir "Ah" ...